????? ????

وب 3.0 در طول یک سری سال گذشته توصیفات معمایی زیادی داشته می باشد، از «بعد از ظهر نو اینترنت» و «وب طراحی سایت در مشهد معنایی» تا «نسخه غیرمتمرکز دنیای مجازی». بدین ترتیب دقیقا چیست و چه طور عمل خواهد کرد؟ و چرا صاحبان مشاغل می بایست موقتا بدین گزینه درنگ کنند؟ ما با یادآوری تاریخچه و تعاریف Web 1.0 و Web 2.0 و آن گاه مطالعه سه ایده کلیدی که زیربنای Web 3.0 را تشکیل می‌دهند، درین نوشته‌ی علمی از سری مقالات آموزش ساخت وب سایت به این مورد می پردازیم.

وب 1.0 چیست؟
نقط ی اوج شکوفایی وب 1.0 میان سال های 1990 تا 2005 بود، یعنی زمانی که وب جهانی در مراحل ابتدایی خود بود. هدف اصلی آن اشتراک گذاری اطلاعات بود که البته در آن فرصت به خودی خود تازگی داشت. این متساوی میلیون ها کتاب و مدرک ذخیره شده در یک مکان بود که برای کاربران در سراسر فقید قابل دسترسی بود. ولی محدودیت های زیادی وجود داشت.

بومی بودند: اکثر صفحه های وب در آن زمان ثابت بودند و بر روی سرورهای وب اعمال شده بوسیله ISP میزبانی می شدند. این به آن شکل می باشد که اگرچه اطلاعات این صفحات مفید بود، اما به طور منظم آپ دیت نمیشد. به این ترتیب، کاربران عامل پاره ای برای رجوع به همان صفحه بیش از یک بار خواهند داشت. با این حال، ما قبلاً او‌لین موتورهای جستجوی هوشمند را دیدیم.
تعاملی نبودند: در دنیایی که ذیل سلطه رسانه های اجتماعی می‌باشد، تصور یک تارنما سوای بعضی عنصرها تعاملی مشقت بار است. ولی صفحات وب Web 1.0 چنین چیزی را ارائه نکردند. در بهترین حالت، ممکن می‌باشد در پایان یک کتاب مهمان برای امضا وجود داشته باشد – اما این به جای نظرات فردی، کلاً صفحه انجام می شود.
انحصاری بودند: بسیاری از مرورگرها کارایی کردند با ارائه برچسب های منحصربه‌فرد خود را متمایز کنند. این سبب به تعدادی از اشتباهات ناسازگاری دربین این وبسایت ها و مرورگرهای نگهبانی نشده شد. کاربران می‌توانستند نرم افزار‌ها را دانلود کنند، اما نمی‌توانستند ببینند چه‌گونه فعالیت می‌کنند.
به پست الکترونیک به عنوان وسیله ارتباطی متکی بود: در زمان بعدازظهر وب 1.0، سرورها تمایلی به ارائه جانبداری از اپلیکیشن نویسی سمت سرور نداشتند. این بدان معناست که کلیک کردن بر روی “ارسال” در یک فرم باعث به راه‌اندازی یک سرویس گیرنده آدرس اینترنتی می‌شود و فرم بایستی به یک آدرس داده شده ایمیل گردد. مطمئناً این تجربه کاربری که موقتا انتظار داریم خلا.
وب 2.0 اطلاعات شخصی شما‌را میخواهد
وب 2.0 منادی طلوع تعامل آنلاین بود. از سال 2005، این “دوران” تا به امروز ادامه یافته می‌باشد. در جایی که وب 1.0 تماماً راجع‌به صفحات ثابت بود، وب 2.0 در زمینه‌ی محتوای ساخت و ساز شده توسط استفاده کننده می‌باشد و سایر کاربران نظر ها و پست های خود را در وبسایت های موجود می گذارند و اطلاعاتی را که می خوانند در طیف وسیعی از پلت فرم ها و بلاگ های رسانه های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. بعدازظهر Web 2.0 همچنین فرصت ای می‌باشد که در آن دسترسی به اینترنت تلفن همراه رونق گرفته است که سبب به ایجاد کرد محتوا برای مصرف کنندگان در در حال حاضر تکان و بازار رو به رشد نرم‌افزار ها شد‌ه‌است.

تشکیل داد حساب کاربری و پروفایل
Web 2.0 از حساب‌ها و نمایه‌های کاربر استقبال کرد، زیرا احتمال بیشتری وجود داراست که سبب ساز به بازدید مجدد خواهد شد. ایده این بود که اکثر کاربران اینترنت بیشتر به مرورگر خود برای رابط کاربری، اپلیکیشن‌ها و ذخیره‌سازی فایل – که روی هم رفته به عنوان محاسبات شبکه به عنوان یک پلتفرم شناخته میشوند متکی هستند. وب 2.0 همچنین سبب ساز به ظهور جوامع آنلاین، رسانه های اجتماعی، بلاگ نویسی و واکنش هایی مانند دکمه مشهور “لایک” شد.

ساخت و ساز جلسه و تبلیغات
با عده‌آوری داده‌های شخصی از طریق نمایه‌های مخاطب و همچنین کوکی‌های مرورگر، وب 2.0 به زودی تبلیغات را با خود هم پا کرد و فضای ارزشمندی به تبلیغ‌کنندگان فروخته شد تا به کاربران تبلیغات هدفمندتری را ارائه دهد. تا اینجای فعالیت خیلی خوبه. اما در اواخر دهه 2010، برخی نگرانی‌های دورازشوخی در زمینه ی حفظ حریم خصوصی داده‌ها وجود داشت و این نگرانی‌ها منجر به تمرکز بیشتر بر روی جنبه‌های منفی «فولکسونومی» تشکیل داد شده توسط وب 2.0 شد.

این نکات منفی مشتمل بر ارتقا قلدری سایبری، تعقیب و سرقت نام و نشان می‌باشد. همچنین نگرانی هایی در زمینه ی انتشار اطلاعات نادرست یا “خبرها جعلی” فی مابین کاربران، هم از طریق رسانه های اجتماعی و هم از طریق پورتال های اشتراک گذاری اطلاعات منبع باز وجود داشت.

وب 3.0 اینترنت «مالک مردم» است
وب 3.0 کلیه چیز درباره‌ی ایجاد اینترنت می باشد که جای اینکه تنها صاحبان پلتفرمی که این محتوا در آن منتشر می‌گردد، به نفع هر کاربر فردی باشد که محتوا تشکیل داد می کند. این به این برهان می‌باشد که همان کاربری که محتوا را ساخت و ساز می کند، یکی‌از مالکان این پلتفرم هست یا می‌تواند به راحتی تبدیل شود.همان کاربری که محتوا را ساخت می کند، یک کدام از مالکان مشترک این پلتفرم است یا می تواند به راحتی تبدیل خواهد شد.

وب 3.0 به احتمال زیاد بر اساس فناوری بلاک چین خواهد بود (درپی دراین باره بیشتر توضیح داده شده) سوای هیچ مرجع مرکزی با در دست گرفتن مالکیت. نمونه بارز این آیتم اودیسه است.

LBRY، یک شبکه اشتراک گذاری فایل و پرداخت بر اساس بلاک چین، Odysee را، جایگزینی برای YouTube، با رابط نسبتاًً یکسانی اعمال می کند. زمانی که کاربر ویدیویی را پست می‌کند، توکن‌های LBRY به دست می‌آورد، پاداش‌هایی برای ترغیب سایر کاربران به تماشای ویدیوهایشان. برخلاف YouTube، هیچ تعدیل مرکزی وجود ندارد، به این ترتیب سازندگان Odysee نمی‌توانند ویدیویی را که قرار داده گردیده است حذف کنند، درصورتی که سایر کاربران قبلاً آن کلیپ را در شبکه خود دانلود کرده و آن را به اشتراک نهاده باشند. براین اساس، این فناوری به روشی مشابه با پلتفرم‌های جریان تورنت که در سال‌های ابتدایی محبوبیت داشتند، عمل می‌کند.

وب 3.0 بر آزادی و برابری متمرکز گردیده‌است
ایده وب 3.0 این هست که به نقطه ای خوا‌هیم رسید که در آن هر شرکت آنلاین توسط یک تیم غیرمتمرکز به نام سازمان غیرمتمرکز خودمختار (DAO) اداره می شود. این یک تغییر و تحول پارادایم می باشد، زیرا به این مضمون‌ می باشد که هیچ رئیس دلیل یا کارمند ارشدی وجود نخواهد داشت. در عوض تغییرات از طریق یک پروسه رای گیری کاملاً دموکراتیک ایجاد خواهد شد.

این بی‌تردید آزادی بیشتری را برای هر کاربر ساخت می‌کند، اما مسلماً به دلیل فقدان کامل سانسور متمرکز منجر به ارتقا خطر نیز می‌شود. با این حال، میتوانید عامل نمایید که DAOها گرد هم می‌آیند تا تغییرات سودمند متقابل را برای باور از اینکه محتوای خاصی به صورت آنلاین منتشر نمی شود، تولید کنند.

وب 3.0 از نام‌و‌نشان “زندگی واقعی” محافظت می کند
برخلاف وب 2.0، وب 3.0 امیدی به غیروابسته ارتباط در میان حضور آنلاین کاربر و خود فیزیکی آن‌ها می‌آورد، به این مضمون‌ که احتمال اینکه بتوانید نظر ها ناشناس خود را روی پست‌ها بگذارید و بدون اینکه خریداران هویت شما را بدانند، بتوانید پرداخت فرمائید. این بدان معناست که کاربران می توانند خرید کنند، محتوا و تصاویر را دانلود کنند، کلیه اینها بدون ردیابی شخص حقیقی آنهاست.

وب معنایی
“وب معنایی” اکثر زمان ها به جای وب 3.0 به کار گیری می‌گردد، اگرچه می توان گفت که خود این اصطلاح خاص تر است. اساساً به عنوان توسعه وب جهانی از طریق استانداردهای تعیین شده به وسیله کنسرسیوم وب جهانی دیده میشود. غرض نهایی این است که داده های اینترنتی را توسط ماشین ها قابل خواندن کند. تاکنون درخصوص اهداف فعال کردن کاربران اینترنت برای تعامل آزادانه با یکدیگر از طریق وب 3.0 نوشته‌ایم، البته وب معنایی پیش‌فرض می‌گیرد که رایانه‌ها نیز می‌توانند با آن تعامل داشته باشند. اصطلاح «معنایی» در لغت به معنای «ارتباط با یا مضمون‌ در لهجه یا منطق» می‌باشد. در متن وب معنایی، داده ها از طریق ارتباط آن با سایر داده ها مضمون‌ پیدا می کنند. در اینجا، هوش مصنوعی به وضوح نقش مهمی را اجرا می کند.

دسته برنرز لی، مخترع شبکه جهانی وب، در سال 1999 اظهار کرد:”من رویایی برای وب دارم [که در آن کامپیوترها] قادر به تجزیه و محاسبه مجموع داده های موجود در وب – محتوا، پیوندها و تراکنش های فی مابین افراد و کامپیوترها میباشند. یک “وب معنایی” که این امکان را فراهم می کند، هنوز نتوانسته می‌باشد. آشکار شد، اما هنگامی این حادثه بیفتد، مکانیسم‌های روزمره کسب و کار، بوروکراسی و زندگی روزمره ما توسط ماشین‌هایی که با ماشین‌ها سخن می‌کنند اداره میگردد.»

وب 3.0 در طول یک سری سال گذشته توصیفات معمایی زیادی داشته می باشد، از «بعد از ظهر نو اینترنت» و «وب طراحی سایت در مشهد معنایی» تا «نسخه غیرمتمرکز دنیای مجازی». بدین ترتیب دقیقا چیست و چه طور عمل خواهد کرد؟ و چرا صاحبان مشاغل می بایست موقتا بدین گزینه درنگ کنند؟ ما با یادآوری تاریخچه و تعاریف Web 1.0 و Web 2.0 و آن گاه مطالعه سه ایده کلیدی که زیربنای Web 3.0 را تشکیل می‌دهند، درین نوشته‌ی علمی از سری مقالات آموزش ساخت وب سایت به این مورد می پردازیم.

وب 1.0 چیست؟
نقط ی اوج شکوفایی وب 1.0 میان سال های 1990 تا 2005 بود، یعنی زمانی که وب جهانی در مراحل ابتدایی خود بود. هدف اصلی آن اشتراک گذاری اطلاعات بود که البته در آن فرصت به خودی خود تازگی داشت. این متساوی میلیون ها کتاب و مدرک ذخیره شده در یک مکان بود که برای کاربران در سراسر فقید قابل دسترسی بود. ولی محدودیت های زیادی وجود داشت.

بومی بودند: اکثر صفحه های وب در آن زمان ثابت بودند و بر روی سرورهای وب اعمال شده بوسیله ISP میزبانی می شدند. این به آن شکل می باشد که اگرچه اطلاعات این صفحات مفید بود، اما به طور منظم آپ دیت نمیشد. به این ترتیب، کاربران عامل پاره ای برای رجوع به همان صفحه بیش از یک بار خواهند داشت. با این حال، ما قبلاً او‌لین موتورهای جستجوی هوشمند را دیدیم.
تعاملی نبودند: در دنیایی که ذیل سلطه رسانه های اجتماعی می‌باشد، تصور یک تارنما سوای بعضی عنصرها تعاملی مشقت بار است. ولی صفحات وب Web 1.0 چنین چیزی را ارائه نکردند. در بهترین حالت، ممکن می‌باشد در پایان یک کتاب مهمان برای امضا وجود داشته باشد – اما این به جای نظرات فردی، کلاً صفحه انجام می شود.
انحصاری بودند: بسیاری از مرورگرها کارایی کردند با ارائه برچسب های منحصربه‌فرد خود را متمایز کنند. این سبب به تعدادی از اشتباهات ناسازگاری دربین این وبسایت ها و مرورگرهای نگهبانی نشده شد. کاربران می‌توانستند نرم افزار‌ها را دانلود کنند، اما نمی‌توانستند ببینند چه‌گونه فعالیت می‌کنند.
به پست الکترونیک به عنوان وسیله ارتباطی متکی بود: در زمان بعدازظهر وب 1.0، سرورها تمایلی به ارائه جانبداری از اپلیکیشن نویسی سمت سرور نداشتند. این بدان معناست که کلیک کردن بر روی “ارسال” در یک فرم باعث به راه‌اندازی یک سرویس گیرنده آدرس اینترنتی می‌شود و فرم بایستی به یک آدرس داده شده ایمیل گردد. مطمئناً این تجربه کاربری که موقتا انتظار داریم خلا.
وب 2.0 اطلاعات شخصی شما‌را میخواهد
وب 2.0 منادی طلوع تعامل آنلاین بود. از سال 2005، این “دوران” تا به امروز ادامه یافته می‌باشد. در جایی که وب 1.0 تماماً راجع‌به صفحات ثابت بود، وب 2.0 در زمینه‌ی محتوای ساخت و ساز شده توسط استفاده کننده می‌باشد و سایر کاربران نظر ها و پست های خود را در وبسایت های موجود می گذارند و اطلاعاتی را که می خوانند در طیف وسیعی از پلت فرم ها و بلاگ های رسانه های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. بعدازظهر Web 2.0 همچنین فرصت ای می‌باشد که در آن دسترسی به اینترنت تلفن همراه رونق گرفته است که سبب به ایجاد کرد محتوا برای مصرف کنندگان در در حال حاضر تکان و بازار رو به رشد نرم‌افزار ها شد‌ه‌است.

تشکیل داد حساب کاربری و پروفایل
Web 2.0 از حساب‌ها و نمایه‌های کاربر استقبال کرد، زیرا احتمال بیشتری وجود داراست که سبب ساز به بازدید مجدد خواهد شد. ایده این بود که اکثر کاربران اینترنت بیشتر به مرورگر خود برای رابط کاربری، اپلیکیشن‌ها و ذخیره‌سازی فایل – که روی هم رفته به عنوان محاسبات شبکه به عنوان یک پلتفرم شناخته میشوند متکی هستند. وب 2.0 همچنین سبب ساز به ظهور جوامع آنلاین، رسانه های اجتماعی، بلاگ نویسی و واکنش هایی مانند دکمه مشهور “لایک” شد.

ساخت و ساز جلسه و تبلیغات
با عده‌آوری داده‌های شخصی از طریق نمایه‌های مخاطب و همچنین کوکی‌های مرورگر، وب 2.0 به زودی تبلیغات را با خود هم پا کرد و فضای ارزشمندی به تبلیغ‌کنندگان فروخته شد تا به کاربران تبلیغات هدفمندتری را ارائه دهد. تا اینجای فعالیت خیلی خوبه. اما در اواخر دهه 2010، برخی نگرانی‌های دورازشوخی در زمینه ی حفظ حریم خصوصی داده‌ها وجود داشت و این نگرانی‌ها منجر به تمرکز بیشتر بر روی جنبه‌های منفی «فولکسونومی» تشکیل داد شده توسط وب 2.0 شد.

این نکات منفی مشتمل بر ارتقا قلدری سایبری، تعقیب و سرقت نام و نشان می‌باشد. همچنین نگرانی هایی در زمینه ی انتشار اطلاعات نادرست یا “خبرها جعلی” فی مابین کاربران، هم از طریق رسانه های اجتماعی و هم از طریق پورتال های اشتراک گذاری اطلاعات منبع باز وجود داشت.

وب 3.0 اینترنت «مالک مردم» است
وب 3.0 کلیه چیز درباره‌ی ایجاد اینترنت می باشد که جای اینکه تنها صاحبان پلتفرمی که این محتوا در آن منتشر می‌گردد، به نفع هر کاربر فردی باشد که محتوا تشکیل داد می کند. این به این برهان می‌باشد که همان کاربری که محتوا را ساخت و ساز می کند، یکی‌از مالکان این پلتفرم هست یا می‌تواند به راحتی تبدیل شود.همان کاربری که محتوا را ساخت می کند، یک کدام از مالکان مشترک این پلتفرم است یا می تواند به راحتی تبدیل خواهد شد.

وب 3.0 به احتمال زیاد بر اساس فناوری بلاک چین خواهد بود (درپی دراین باره بیشتر توضیح داده شده) سوای هیچ مرجع مرکزی با در دست گرفتن مالکیت. نمونه بارز این آیتم اودیسه است.

LBRY، یک شبکه اشتراک گذاری فایل و پرداخت بر اساس بلاک چین، Odysee را، جایگزینی برای YouTube، با رابط نسبتاًً یکسانی اعمال می کند. زمانی که کاربر ویدیویی را پست می‌کند، توکن‌های LBRY به دست می‌آورد، پاداش‌هایی برای ترغیب سایر کاربران به تماشای ویدیوهایشان. برخلاف YouTube، هیچ تعدیل مرکزی وجود ندارد، به این ترتیب سازندگان Odysee نمی‌توانند ویدیویی را که قرار داده گردیده است حذف کنند، درصورتی که سایر کاربران قبلاً آن کلیپ را در شبکه خود دانلود کرده و آن را به اشتراک نهاده باشند. براین اساس، این فناوری به روشی مشابه با پلتفرم‌های جریان تورنت که در سال‌های ابتدایی محبوبیت داشتند، عمل می‌کند.

وب 3.0 بر آزادی و برابری متمرکز گردیده‌است
ایده وب 3.0 این هست که به نقطه ای خوا‌هیم رسید که در آن هر شرکت آنلاین توسط یک تیم غیرمتمرکز به نام سازمان غیرمتمرکز خودمختار (DAO) اداره می شود. این یک تغییر و تحول پارادایم می باشد، زیرا به این مضمون‌ می باشد که هیچ رئیس دلیل یا کارمند ارشدی وجود نخواهد داشت. در عوض تغییرات از طریق یک پروسه رای گیری کاملاً دموکراتیک ایجاد خواهد شد.

این بی‌تردید آزادی بیشتری را برای هر کاربر ساخت می‌کند، اما مسلماً به دلیل فقدان کامل سانسور متمرکز منجر به ارتقا خطر نیز می‌شود. با این حال، میتوانید عامل نمایید که DAOها گرد هم می‌آیند تا تغییرات سودمند متقابل را برای باور از اینکه محتوای خاصی به صورت آنلاین منتشر نمی شود، تولید کنند.

وب 3.0 از نام‌و‌نشان “زندگی واقعی” محافظت می کند
برخلاف وب 2.0، وب 3.0 امیدی به غیروابسته ارتباط در میان حضور آنلاین کاربر و خود فیزیکی آن‌ها می‌آورد، به این مضمون‌ که احتمال اینکه بتوانید نظر ها ناشناس خود را روی پست‌ها بگذارید و بدون اینکه خریداران هویت شما را بدانند، بتوانید پرداخت فرمائید. این بدان معناست که کاربران می توانند خرید کنند، محتوا و تصاویر را دانلود کنند، کلیه اینها بدون ردیابی شخص حقیقی آنهاست.

وب معنایی
“وب معنایی” اکثر زمان ها به جای وب 3.0 به کار گیری می‌گردد، اگرچه می توان گفت که خود این اصطلاح خاص تر است. اساساً به عنوان توسعه وب جهانی از طریق استانداردهای تعیین شده به وسیله کنسرسیوم وب جهانی دیده میشود. غرض نهایی این است که داده های اینترنتی را توسط ماشین ها قابل خواندن کند. تاکنون درخصوص اهداف فعال کردن کاربران اینترنت برای تعامل آزادانه با یکدیگر از طریق وب 3.0 نوشته‌ایم، البته وب معنایی پیش‌فرض می‌گیرد که رایانه‌ها نیز می‌توانند با آن تعامل داشته باشند. اصطلاح «معنایی» در لغت به معنای «ارتباط با یا مضمون‌ در لهجه یا منطق» می‌باشد. در متن وب معنایی، داده ها از طریق ارتباط آن با سایر داده ها مضمون‌ پیدا می کنند. در اینجا، هوش مصنوعی به وضوح نقش مهمی را اجرا می کند.

دسته برنرز لی، مخترع شبکه جهانی وب، در سال 1999 اظهار کرد:”من رویایی برای وب دارم [که در آن کامپیوترها] قادر به تجزیه و محاسبه مجموع داده های موجود در وب – محتوا، پیوندها و تراکنش های فی مابین افراد و کامپیوترها میباشند. یک “وب معنایی” که این امکان را فراهم می کند، هنوز نتوانسته می‌باشد. آشکار شد، اما هنگامی این حادثه بیفتد، مکانیسم‌های روزمره کسب و کار، بوروکراسی و زندگی روزمره ما توسط ماشین‌هایی که با ماشین‌ها سخن می‌کنند اداره میگردد.»